من اعتراف می کنم که مبتلا به دیوانگی هستم ولی چطوری این تشخیص رو دادم الان بهتون میگم؛ یه قطره  ای توی چشام ریختن که دقیقا" نفهمیدم به چه درد میخوره ولی باعث شده با عینک نتونم فاصله ی نزدیک رو ببینم، بدون عینکم سخته! اما حالا با این وضعیت ( یعنی حالتی که تقریبا" دماغم رو به مانیتور چسبوندم) اومدم دارم تایپ می کنم و هر از گاهی به نوشته هایی که جلو چشمم دارن بندری میزنن نگاه میندارم ببینم غلط تایپی نداشته باشه.

اما باور کنید باید مینوشتم! اول بذارین از شکل گیری ایده اش بگم، الان مشغول خوندن 1984 جرج ارول هستم، آروم آروم میخونم که قشنگ هضمش کنم (کلا" دارم عادتی به نام کرم کتابی رو ترک میکنم و از صبح تا شب یه بند سر یه کتاب نمیشینم دیگه) ولی خب این کتاب فکر آدمو مشغول می کنه و دیشب هم قبل از خواب غرق در تفکرات بودم و بعد نمی دونم این تفکرات از کجا رسید به اینجا که اگه من ایرانی نبودم، زندگیم چه شکلی بود . جاتون خالی همه جا دور زدم  و این مسئله باعث شد بیخوابی به سرم بزنه. خودم رو یه دختر 25 ساله توی بعضی نقاط جهان به عنوان نمونه در نظر گرفتم و تصور کردم زندگیم اونجا چه شکلی بود، نتیجه ی سیر و سیاحت بنده رو میتونید اینجا مشاهده کنید:

آمریکا:  توی یکی از اون خونه های خوشگل ویلایی حومه های شهر که یه حیاط پشتی و استخر دارن بزرگ میشم، توی دبیرستان اولین شکست عشقیم رو تجربه می کنم، یه مدت می زنم توی خط انگل اجتماع شدن و به تخریب اموال عمومی مشغول میشم، بعد میرم کالج اونجا آدم میشم و برای اینکه وبال گردن mummy و daddy  نباشم یه شغل نیمه وقت توی یه رستوارن واسه خودم دست و پا میکنم، دوباره عاشق میشم و روز فارغ التحصیلی پسره  یهو جلوم زانو میزنه و ازم خواستگاری میکنه، منم میگم بله ولی شش ماه بعدش از هم جدا میشیم چون طرف یه عوضی خیانتکاره و با بهترین دوستم رو هم ریخته!

آمریکای جنوبی: به سن 25 سالگی نمی رسم، همون نوجوانی توی یکی از درگیریهای خیابونی با شلیک یه گلوله از پا در میام!

چین: از یه زندگی ماشینی لذت می برم. توی یکی از کارگاه های نفرت انگیز شرکت آدیداس مشغول کارم و با حقوق بخور نمیر، خرج خودم رو در میارم. ازدواج کرده ام و چون اولین بچه ام دختر بوده اونو سپرده ا م به آنجلینا جولی بزرگش کنه و امیدواریم روزی پسردار بشیم.

آفریقا: بچگی بی نظیری داشتم، چهره ام شهره ی خاص و عام بود؛ از اون لاغر مردنیهایی که استخوناشون زده بیرون و دور لب و لوچه شون مگس لونه کرده و برای به دست آوردن یه ذره از مهر و محبت سازمان ملل و سازمان های بشر دوستانه همیشه سپاسگزارن و مورد توجه خبرنگاران و افراد مشهوری که بریا ژستهای سیاسیشون با لبخندهایی نفرت انگیز ما رو در آغوش میگیرن. الانم بدون اینکه بدونم ایدز چیه مبتلا به این مرض هستم و خبر ندارم تا قبل از سن سی سالگی دار فانی رو وداع میگویم!

هند: صدای خیلی خوبی دارم که درست کپی بقیه ی دخترای هموطنمه. وضع مالیمون خوب نیست و یه پسر خوش تیپ از طبقه ی اعیان عاشق من شده و مرتب میریم توی دشت و صحرا از پشت درختا دالی بازی میکنیم و آوازهای عاشقانه میخونیم. اما دفه ی آخری یکی از نوکرای باباش آمارمون رو لو داده و به زودی جنگ جهانی سوم شروع میشه، البته عاشق دلخسته ی من از اون بزن بهادراشه و با یه حرکت سر، شش نفرو ناک اوت میکنه اما به دلم افتاده آخرش یکی از پشت بهش خنجر میزنه.

افغانستان: من توی سن 17 سالگی مردم یعنی به دست طالبان کشته شدم چون یه بار که بر حسب اتفاق پامو از خونه گذاشتم بیرون و با دیدن دنیای خارج از خونه ذوقزده شده بودم، از خوشحالی طبق معمول ولوم صدام از حد مجاز اسلامی بالاتر رفت و خونم حلال شد!

نتایج این پست:

1.خدا رو شکر توی ایران زندگی میکنم!

2. تنها در صورت زندگی در امریکا یا چین زنده میمونم، به جز ایران البته که طرح های امنیت اجتماعی و اقتصادیش و غیره اش حافظ جان و مال منه!

3. 1984 با این مالیخولیای من خز شد! ولی باور کنید شروع این چرت و پرتا همه اش زیر سر کتاب بود.

چند شب پیش این برنامه ی مثلث شیشه ای میزبان یه حاج آقایی بود که به چشم برادری نسبت به بقیه ی همقطارانش هم خوش تیپ تر بود هم خوش صحبت تر! این حاج آقا که از قضا رئیس سازمان ملی جوانان هم هست خیلی صحبتهای جالبی می فرمودند. البته حیف بحثشون به منطق این سازمان در مورد سن ازدواج جوانان نرسید که از نظر اونها دختر زیر 20 سال و پسر هم زیر 22-23 سال باید ازدواج کنه تا اسلام در خطر نیفته. حالا بنده که مو به مو صحبتهای رشید پور رو با حاج آقا علی اکبری حفظ نکردم، اما خدا رو شکر سایت شبکه ی پنج متن مصاحبه ها رو واسه مرور ما میذاره!

صحبت های حاجی خیلی دلنشین بود؛ اونقدر که من پشیمون شدم چرا جوونای مملت دارن عزب میگردن و اصلا" به فکر ازدواج نیستن. وقتی دارن به زوجین چــــــــــــهــــــــــــــــــــار مـــــــــــــــــیــــــــــــــــلــــــــــــــیــــــــــــون تومان! وام ازدواج میدن؛ وقتی اکثریت قریب به اتفاق خونواده ها اونقدر در رفاه هستن که بتونن جوونا رو واسه شروع زندگی راه بندازن؛ وقتی نرخ اشتغال نسبت به بیکاری الحمدالله داره سیر تصاعدی سیر میکنه، ای جوان بی نزاکت! چرا نمیری زن بگیری؟ آی دختر دم بخت! تا کی بهونه میاری که میخوام ادامه تحصیل بدم و صف خواستگارا رو که دارن درو از پاشنه در میارن معطل میکنی؟ یه بله ی ناقابل گفتن دیگه این همه ناز کردن نداره که!

و اما بهونه ای که جوونا میارن؛ اونم قیمت مسکن و اجاره بها! عزیز من، چقدر شما سخت میگیری؛ مگه قدیما چیکار می کردن؟ همه از پدر و مادر تا نبیره و ندیده توی یه خونه دور هم به خوبی و خوشی زندگی می کردن. تازه الان که جمعیت خونواده ها نسبت به اون موقع کمتره و خدا رو شکر که تو هم خونه ی بابات یه اتاق مستقل دو متر در متر معمولا" داری! به راحتی میتونی سنت های پسندیده رو زنده کنی و دست خانوم بچه ها! رو بگیری ببری توی اتاقت و فعلا" دینت رو از گزند شیطان و وسوسه هاش حفظ کنی؛ بعدا" هم خدا بزرگه و ایشالا بالاخره به قوطی کبریت مستقلی به اسم خونه یه جا پیدا میشه که از پس اجاره اش بر بیای! دیدی کاری نداره؟

چیه حالا بغ کردی؟ سربازی نرفتی؟ بدون کارت پایان خدمت جایی استخدامت نمی کنن؟ چی؟ اصلا" آدم حسابت نمی کنن؟ بابا شما خیلی توقعاتتون بالاست، فعلا" حل بحران ازدواج از همه چی مهم تره؛ بستر سازیش هم که وظیفه ی کسی نیست، خود بخود به امید خدا حل میشه!

چی شد؟ کجا داری میری حالا؟ آهان خوشم اومد... میبینم که به فکر افزایش نرخ ازدواج جامعه و حرکت به سوی تاهل داری میری!

پ.ن. به شدت دچار خود سانسوری مزمن شدم؛ نوشته های قبلیم که به دنیا نیومده از بین رفتن، این یکی رو به سختی حفظ کردم؛ سه روزه نوشتن و مرتب تغییرش دادم. امروز تصمیم گرفتم هر چی شد رو بفرستم دیگه!  

شعر: محکمه ی الهی

شاعر: خلیل جوادی

یه شب که من حسابی خسته بودم      همین جــوری چشامو بستـه بـودم

سیاهی چشــام یه لحظه سُـر خـورد     یــه دفعـه مثل مرده ها خوابم برد

  حضرت اسرافیل از اونــــور  اومد            رف روی چـــار پایــه و چــن تا صـــور زد

دیــــدم دارن تخت روون میــــارن           فرشتـــه هــــا رو دوششــون میـــارن

مونده بودم کــه این کیـــه خدایا           تـــو محشـر این کــارا چیـــــه خدایـــا

فِک می کنید داخل اون تخ کی بود       الان میگم ،یـه لحظه ، اسمش چی بـود؟

اون که تو دنیا مثل توپ صدا کـرد          همون کــــه این لامپــارو اختـرا کــــرد

همونکه کاراش عالی  بود اون دیگه      بگید بــابــا ، تومــــاس ادیسون دیگـه

خــدا بهش گف دیگـــه پایین نیـا           یـــــه راس بـــــرو بهش پیش انبیـــا

وقت و تلف نکن تــوماس زود برو           بــه هـر وسیلــه ای اگـــــر بود بــــرو

از روی پل نری یـــه وخ مـی افتــی        مـیگــم هــــوایی ببرنـــد و مفتـــــی

 حیفه کــــه آدم خودشو پیر کنــه             و ســـوزنش فقط یــــه جـــا گیر کنــه

میگیـد تومـاس من مسلمـون نبـود        اهل نمــاز و دیـن و ایمــــون نبــــود

اولاً از کجا میگیــد ایـن حرفــــو ؟            در بیــــارید کـلّــة زیــــر بـــرفـــو

اون منــو بهتـر از شمـا شنـاختـه           دلیلشـم این چیزایــی کــــه ساختـــه

درسـتـــه  گفتـه ام عبـادت کنیــد     نگفتــــــه ام به خلـق خدمت کنیـد؟

تومـاس نه بُم ساخته نه جنگ کرده       دنیـــارو هم کلـّـــی قشنگ کــــــرده

من یـــه چراغ کــه بیشتـر نداشتـم        اونم تـــو آسمونـا کــــار گذاشتـــم

توماس تو هر اتاق چراغ روشن کرد        نمیدونید چقــــد کمک به مــن کـرد

تو دنیـا هیچـکی  بـی چـراغ  نبوده        یا اگـرم بـوده ،  تــــو بــاغ نبــوده